· • ● ( عشق قدیمی )● • ·

 چی بگم از کجا بگم     دردمو با کیا بگم       بهتره که دم نزنم      حرفی از عشقم نزنم

                 از عشقی که گم شد و رفت            عاشق مردم شد و رفت

                  عشقی که بی فروغ نبود               برای من دروغ نبود

                   بغض نشسته تو گلوم                  رفتی نشستی روبروم

                    من از خودم چرا بگم                 باید از اون چشا بگم

                    خیره تو چشم مست تو               دست میدم به دست تو

                    دل از زمونه میکنم                   حرف دلم رو میزم

                    چه حالتی داره چشات                نرگس بیمار چشات

                   چشم تو خوابم میکنه                   مست و خرابم میکنه

                   وقتی نشستی رو به من               از عاشقی بگو به من

                   بذار چشات دل ببره                    این جوری باشه بهتره 

                          چشات اگه پس نزنن                   چشای سر سپردمو

                      میشه فراموش کنم                      خاطره های مردمو

      -----------------------------------------------------------------------------------

                          · • ● (بنام اونی که منو دوست نداره.)● • ·

سلام میگم به همه اونایی که چه هر چند وقت یک بار و چه همیشه یه سر به منه

 شکست خورده میزنن.میدونم٬خوب هم میدونم که هر وقت که به من سر میزنید

 ناراحتتون میکنم و با ناراحتی میریدولی باور کنید این قلب شکسته من روز به روز

 شکسته تر میشه مخصوصا این روزها.

خیلی بی معرفتی....

خیلی دلم گرفته...خیلی گلایه دارم...

لابد میگید از کی؟از اونی که اون بالاست٬از اونی که میگه خدام ولی هیچ وقت به فکر

 بنده هاش نیست٬از اونی که میگه من همه رو یکسان میبینم ولی اینطور نیست.

دیگه از خودمم هم بدم میاد٬دیگه هیچ چیزو هیچ کس واسم اهمیت نداره.دوست ندارم این

حرفهام به کسی بر بخوره ولی همه بی معرفتن٬همه نامردن٬همه همدیگرو واسه یه چیز میخوان.

دوستای نازم اگه منه حقیر باعث آزرده شدن خاطرتون میشم  به بزرگواری خودتون منو

ببخشید.این روزها اونقدر ریختم به هم که هر دوستی که منو میبینه نمیشناسه.

الانم دیگه حس نوشتن ندارم فقط اومدم از همتون تشکر کنم و ممنون باشم که

منو تنها نذاشتید و به من امیدواری میدادید٬خواستم بدونید که من دیگه نمیتونم شاد باشم

 و شاد بنویسم و اومدم به یکی بگم که خیلی بی معرفتی...

خیلی...خیلی...خیلی...

                  طعم نگاه آخرت                     لحظه خداحافظی

                  گریه بی وقفه من                  تو اون روزهای کاغذی

                  اومده بودیم ما با هم               که تن ندیم به روزگار

                  چه بی دووم بود قول ما           جدا شدیم آخر کار

                  تو حسرت نبودنت                 من با خیالت پا میشم

                  با رفتنم از این دیار                آرزوهامو میکشم

                  کوله بارم پره حسرت              تو دلم یه لایه درده

                  مثل آواره ای تنها                 تو خیابونی که سرده

       تا خیالت به سرم میزنه گریم میگیره        آروم آروم دل تنگم داره بی تو میمیره

    گل مغرور و قشنگم من فراموشت نکردم      بی تو اینجا رو نمیخوام میرم و بر نمیگردم

هیچکی مثل من تو رو نفهمید                                 هیچکی مثل من تو رو نبخشید

هیچکی مثل من تنهای تنها                                    هیچکی مثل تو به من نخندید

مردی که عمرش بی تو به سر شد                            دیونه بود و دیونه تر شد

با اینکه عشقی از تو نمی دید                                 با سایه تو مرد سفر شد

انگار نه انگار چشماتو بستی                                 انگار نه انگارقلبی شکستی

انگار فقط من دیونه بودم                                      خوش باشی هرجا با هر که هستی

هیچکی مثل تو زیبا و ظالم                                    مثل تو مغرور پیدا نمیشه

هیچکی مثل تو با قلب سنگش                                پیش یه عاشق رسوا نمیشه

انگار نه انگار چشماتو بستی                                 انگار نه انگارقلبی شکستی

انگار فقط من دیونه بودم                                      خوش باشی هرجا با هر که هستی

                              خوش باشی هرجا با هر که هستی

    رفتی و من نمیدونم که چرا با چه بهونه

                                                 خیلی سخته که بمونی٬تنها توی این زمونه

   رفتی واشکه چشامو٬واسه یک لحظه ندیدی

                                                 واسه یه دله شکسته٬یه شاخه گلم نچیدی

   زندگی خیلی قشنگ بود وقتی تو بودی کنارم

                                                 اما از وقتی که رفتی هیچ کسی رو دوست ندارم

   چشمای قشنگ و نازت دیگه از یادم نمیره

                                                 اما تو رفتی و این دل٬داره از غصه میمیره

   نمیگم که این جدائی همه تقصیر تو بوده

                                                  اگرم گناه من بود واسه رفتن تو زوده

   من میگم جدائی سخته اما تو گوشت با من نیست

                                                  اونی که به جای من باز توی قلبت اومده کیست؟

   برمیگردی اما دیگه واسه تو جائی نمونده

                                                   مرغ عشقو از رو قلبم بی وفائی هات پرونده

                چقدر سخته تو چشمای کسی که تمام عشقت رو ازت دزدید و به جاش

           یه زخم همیشگی رو قلبت هدیه داد زل بزنی و به جای اینکه لبریز کینه و

           نفرت بشی حس کنی که هنوزم دوستش داری.

           چقدر سخته دلت بخواد سرت رو باز به دیواری تکیه بدی که یه بار زیر آوار

           غرورش همه وجودت له شده.

           چقدر سخته تو خیالت ساعت ها باهاش حرف بزنی اما وقتی دیدیش هیچ

           چیزی جز سلام نتونی بگی.

           چقدر سخته وقتی پشتت بهشه دونه های اشک گونه هاتو خیس کنه اما

           مجبور باشی بخندی تا نفهمه که هنوزم دوسش داری.

           چقدر سخته گل آرزوهاتو تو باغ دیگری ببینی و هزار بار تو خودت بشکنی

                                      <<گل من باغچه نو مبارک>> 

از زندگی٬از این همه تکرار خسته ام                    از های وهوی کوچه وبازار خسته ام

دلگیرم از ستاره و آزرده ام ز ماه                        امشب دگر ز هر که و هر کار خسته ام

دل خسته سوی خانه٬تن خسته میکشم                   آه...کزین حصار دل آزار خسته ام

بیزارم از خموشی تقویم روی میز                        وز دنگ دنگ ساعت دیوار خسته ام

از او که گفت یار تو هستم ولی نبود                     از خود که بی شکیبم و بی یار خسته ام

تنها و دل گرفته و بیزارو بی امید                        از حال من مپرس که بسیار خسته ام

خسته ام...

خسته از این هوای تاریک و بارانی                    از این دلتنگی و درد و پریشانی

خسته ام ا ز این قلبهای بی احساس                    از این گونه های خیس و التماس

خسته ام از این روزهای تنهائی                        از این بیهوده امیدها به نور و رهائی

خسته ام از این حرفهای بی پایان                      از این قلب نا امید و همیشه نالان

خسته ام از این عشقهای پوشالی                      از به ظاهر مردان پوچ و تو خالی

خسته ام از تیک تیک ساعت  دیوار                   از ناله های درد دل همیشه بیمار

خسته ام از این آدمک های زشت و بی قلب           از این دنیای بی رنگی و زمستون سرد

                                  کاش میشد آسمان را دوباره رنگ کنیم

                          خسته ام از این باغهای بی گل و بی رنگ و بی برگ

                                کاش میشد که دیگر حرفی  برای گفتن نداشت                   

                               خسته ام از این شعرهای بی پایا ن  و بی وزن

غربت من هر چی که هست                                     از با تو بودن بهتره

آخره خطه زندگی                                                 این نفسهای آخره

وقتی دارم با هر نفس                                            از این زمونه سیر میشم

وقتی با یه زخم زبون                                            از این و اون دلگیر میشم

این آخره راهه دیگه                                              باید که تنها بمیرم

تنها تو اوج بی کسی                                              تو غربت آروم بگیرم                                 

 باید برم٬باید برم٬باید که بی تو بپرم

                                                         آخ که چه سنگین میزنه این نفسهای آخرم

سکوت من نشونه رضایتم نیست میدونی

                                                         گلایه هامو میتونی از توی چشمام بخونی

بگو آخه جرمم چیه که باید این جور بسوزم؟

                                                        هیچی نگم داد نزنم٬لبامو رو هم بدوزم

در به دره غزل فروش منم که گیتار میزنم

                                                     با هر نگاه به عکست انگار٬من خودمو دار میزنم 

                  نفرین به عشق ٫به عاشقی ٬نفرین به بخت و سرنوشت

                        به اون نگاه که عشقتو تو سرنوشت من نوشت

                       نفرین به من٬نفرین به تو٬نفرین به عشق من و تو

                              به ساده بودن منو به اون دل سیاه تو 

زندگی برای چه؟ به چه امیدی؟ برای چه کسی؟ وقتی کسی منتظرت نیست

باید بمیری وقتی آرزویی نداری وقتی امیدی به آینده در خود نمی بینی باید بمیری.

مرگ ، کلمه زیبایی است برای من .من که همه زندگی ام در حسرت گذشت در

حسرت دیدار چشمانش که لحظه ای هرچند کوچک در چشمانم بنگرد شاید که

درخشش اشکهایم یخهای قلبش را ذوب کند. اما چه سود او هیچگاه چشمهایم را

ندید، در مقابل تنها کسی که سر به زیر داشت من بودم . منی که در حسرت یک

نگاهش سوختم و جوانیم تباه شد.

نه از او دلگیر نیستم فقط یک سوال از او دارم آیا حتی لایق یک نگاه تو نبودم...؟؟؟

                           برو و راحتم بذار                                می خوام که تنها بمونم

             از این قطار عاشقی                              می خوام یه بار جا بمونم

             قلب منو بهم بده                                  می خوام که عاشق نباشم

             قلب تو هم مال خودت                             می خوام دیگه رها باشم

            اگه بهت می گم برو،                               نه اینکه دوستت ندارم

            دوست دارم ولی می خوام                         پا روی قلبم بذارم

            تنهایی خیلی بهتره                                هم واسه من هم واسه تو

            دلم داره می ترکه                                  تو رو خدا زودتر برو

            برو و راحتم بذار                                 می خوام که تنها بمونم

            از این قطار عاشقی                               می خوام یه بار جا بمونم

 دلم بدجوری گرفته...

 دوست دارم با صدای بلند بزنم زیر گریه و داد بزنم!!!

 دوست دارم که هق هق کنم آخه خدا قربونت برم آخه این عدله این انصافه که میگی اگه

 خودکشی کنید من مجازاتتون میکنم اگه میخوای عدل و رعایت کنی میزاشتی اومدنمون و

 مردنمون با خودمون باشه٬خستم به خداوندیت قسم خستم.

 دیشب میخواستم قرص بخورم و خودمو راحت کنم ولی بازم یه نیرویی نگهم داشت من

 عاشق مرگم ولی چرا خدا اونایی رو که دوست دارن برن نمیبره؟؟؟

 چرا هر کی خیلی به این دنیا وابستس همیشه زودتر میرفته؟؟؟

 خدا من خیلی خستم میخوام بیام پیش تو و بابا میدونم که همین الانشم جام تو جهنمه

 ولی دیگه برام مهم نیست حداقل تو مجازات جسمی میکنی.

 من از این دنیایی بچه بازی با این همه اسباب بازی که برامون ساختی تا خودمونو باهاش

 سرگرم کنیم خسته شدم. خودت نشستی تو بهشتت اونوقت به ما میگی با این چندتا

 اسباب بازی قانع شیم ؟

 من تو رو میخوام پرواز به اون بالاها٬من از این دنیا و آدمای خاکیت متنفرم٬

 ازشون بدم میاد.بابا یکی واسطه بشه پیش خدا بگه منو ببره اون دنیا.

 بهش بگه بی کسم بگه  خسته شده از در بدری یکی بگه ازتون خواهش میکنم.

 خستم به خدا خستم...!!!

                          · • ●(    او دوستم ندارد    )● • ·             

سلام....

سلامی پر از غم اندوه٬امیدوارم حال تک تک بچه ها و

دوستای عزیزی که  تو این مدت منو تنها نذاشتن خوب باشه.

منو ببخشید که هر بار که آپ میکنم با آپم باعث ناراحتی شما میشم٬میدونم از دستم خسته

شدید ولی این خستگی دیگه به سر اومد از این به بعد شاید دیگه آپ نکنم.

دیکه خسته شدم دیگه بریدم از هر چی بی معرفتیه.

بی شک در این مدت و تو این راه طولانی که با هم داشتیم کم و کاستی ها از نگاه

باریک نگر و ژرف اندیش شما دوستای عزیز و مخاطبان پنهان نمونده٬و

رهنمودهای گران سنگ و نقدهای پردازشگر شما این مجموعه رو به دقت٬

ومنو به ادامه راه ترغیب میکرد.امیدوارم اگه تونستم بازم بیام پیشتون.

    · • ●(   این جا آرامگاه کسی است که نامش را با آب نگاشت    )● • ·   

بهترین روز٬دیدن تو

بهترین حرف٬گفتن از تو

زندگی هستی و بودن یعنی خواستن٬خواستن تو

بهترین خاطره از تو٬یادگار عمر من تو

دورترین راه واسه من٬کمترین فاصله از تو

پرسیدی از عشق اول فقط از رو بچگی بود

چی بگم از عشق دوم اونم از رو سادگیم بود

دلم عادت غریبی به هوای عاشقی داشت

عشق سوم اومد از راه رو هوا زد٬ دلمو برد.

عشق بعد٬عشق بعد از سر لج بود چند صباحی بودو بس بود٬

وقتی از سرم به در شد دفع صد بلا و شر شد.

اما تو.........

اما تو٬تو آخرینی٬عزیزم عزیزترینی.

همه دنیا یه طرف تو یه طرف که بهترینی.

خواستنی ترین وجودی٬زندگی بودو نبودی میمیرم اگه یه روزی بگی:

                                 عاشقم نبودی.

                               ای مرگ بیا و نجاتم ده...

                زیرا زمینی که خارهایش٬گل ها را خفه کرده اند٬

                               ارزش زندگی کردن ندارد.

              بشتاب و مرا از چنگ روزگاری که عشق را از جایگاه

              کرامت به زیر میکشدو قدرت و ثروت را به جای آن مینشاند٬

                                    رهائی بخش......

                                  ای مرگ نوشین!!!!

             مرا نجات ده که سرای ابدی٬برای دیدار دلدادگان سزاوارتر است

                                  از این دنیای پست...

                 من آنجا به انتظار محبوبم می نشینم تا به وصالش برسم.

و اين منم ...

مردی تنها ... خط نوشته ای نا تمام يافتم ...

گمانم از آن روزهایی که هنوز این همه اتفاق ناخواسته ...

تقويمم را سياه نکرده بود!

و چه ناشکرانه نگاشته بودم که امروز در حسرت آن روزها هم مانده ام به درد ... تمامش کردم چنان که شايسته ی نوشتن گردد در اين صفحه ی به مرگ ِ سکوت ... مُرده !

آخرين کلامم باشد شايد ... با تو ! و باز به ميهمانی شب های لاجوردی ات آمدم ... چنان هميشه بی دعوت! کاش همان بودی هنوز ... که شناخته بودم !

برادرانه خواستم خواسته هايت را ! تمام آنچه که بر آمد و بر نيامد از دستم ... هرچند اگر تو ... ديگر تو نباشی ! هرچند فراموش شده باشی به حرف های نا محترمانه ! و فراموش کرده باشی همه چيز را به لمس انگشتانی موزون و نگاهی سرشار از برق عاشقی !

رفتی ... به دنبال رنگ و لعاب هايی همه از جنس مجاز ... 

رفتی ... چنان که دورترينی از من ... تو که نزدیک ترينم بودی!!! ماندم که می خواستم بمانمت ...

رفتی ... هرچند به خيالت مانده ای هنوز! خفقان می گيرم به سکوت که مقصودم را چنان که دوست داری ... فهميدی ... نه چنان که منظورم بود ... من فراموش شدم در زير خروارها کلام ناپسند و رفتار ناشایست و تهمت ناروا !

من ... مُردم به احترام خوش بودنم آنها که دوستشان داشتم !

من ... افتادم به سنگ حسادتی که کسی به تکيه گاهم زد ... و به سستی پايه های کسی که به نام تکيه گاهم بود نه به معرفت !

چه اهميت دارد بودن و نبودنم برای کسی که ديگر نيست !

که ديگر نمی تواند باشد!!! گمانم به تورق صفحات تقويم، يک سال و چند روز گذشته باشد از آن روز که کسی آموخت مرا که زمزمه کنم زير لب : و اين منم مردی تنها در آستانه ی فصلی سرد ...

می روم که بمانی و خوش بمانی و آسوده بمانی ! می روم که

دروغ هايت رنگ حقيقت گيرد و نقش هايت به زندگی ات نزديک تر باشد ! يادت باشد به چند فروختی ام !!! همين و ديگر هيچ ...

و طلوع و سحر، و فروغ و اثر، و چراغ شب يلدای کسی باش گلم ... و بهار و نسيم، و نگار و نديم، ودل آرام و تسلاي كسي باش گلم ... ابر شو، باران باش، برف كوهستان باش، ياري پنهان باش ... چشمه جاري صحراي كسي باش گلم ...

زندگي دريايي است، پر تلاطم، پر موج ... گاه موجي آرام ... گاه موجي در اوج با دلي دريايي، زورق و ساحل درياي كسي باش گلم ...

اختري كن هر شب، خاوري كن هر صبح روشني كن هر روز،

ياوري كن هر دم ... ماه و خورشيد كسي، قهرمان غم و كم هاي كسي باش گلم ... جرسي، نفسي، و مسيحاي كسي باش گلم ...

    به پوچی های زندگی میاندیشم.به تمام آن چیزهایی که نزد انسانهای دیگر

    به عنوان میزان و الگوهای زندگی شناخته شده اند.اکنون نیک میدانم که

    این الگوها سراب هائی بیش نیستند و زندگی چیزی جز تمام آن کاخ های

    بلند مرتبه آرزوهاست و آن گاه من به تمام این پوچی ها لعنت می فرستم.

    من از پدر و مادرم و از تمام معلمانم گله مندم٬ که چرا از پوچی ها همه چیز

    می سازند و نمیدانند ثمره آن فنا شدن انسانی است که با تمام وجود به دنبال

    الگوهای ساخته شده آنها می رود و آنگاه به سراب بودن آنها پی میبرد.

     چه بسا آدمیانی که تمام زندگی خود را در این راه از کف می دهند٬

     تا دریابند تمام آن چیزهائی را که به او آموخته اند بی پایه و به دور از

    حقیقت بوده است.همراه این بد آموزی ها  انسانی درمانده و پاک باخته

     را در دریای نومیدی ها تنها میگذارند.

     به من گفته بودند عشق موهبت است٬اما بعد از ۲۴ سال دانستم زندگی

     بر پایه ای غیر از آنچه دیگران گفته اند بنا شده است.

     دانستم که عشق٬محبت و صداقت دیگر خریداری ندارد و حتی به پای

     الهه عشق هم باید پول نثار کرد نه اشک!

      کاش میتوانستم تیرک های دروازه ام (زندگی) را از طلا بسازم و به جای

      طناب آن شرابه های مروارید نشان بیاویزم تا به همه ثابت کنم که سرگردانی

      در سراب رویاها٬نافرجام و شیرین ترین پاداش گمشده در این وادی بی مرز

       مرگ است...مرگ!

       و تو خواننده گرامی شاید کنجکاو شده باشی که بدانی این حرفهای یاس

       آور و سراسر غم و ناراحتی از زبان چه کسی بیرون آمده است؟

       من...منی که به یاس رسیدهام و دیگر نمی خواهم زنده باشم.

چقدر دل تنگم....

 اگر همه آسمان و ابرهايش سهم چشمهای من باشد باز هم آرامش نخواهم يافت.

 وقتی فصل ها را قسمت می کردند به من فقط پاييز را هديه دادند٬

 من ماندم و دنيای رنگها وآدمهایی که از پاييز رنگارنگ تر هستند.

 مدتی بود که در اين سردی٬ قلمم هم با دلم قهر کردو من دل تنگ تر شدم ٬

وقتی در گوش قلم زمزمه ميکنی٬

 و او نجوای تو را به سپيدی کاغذ ميسپارد چقدر آرامش پيدا ميکنی.

 اينجا منم و بادهای سرد پاييزی........

 وپسری که دلش سخت برای خودش تنگ شده است.

 آه ...کاش پر پروازی بود٬

 زمين جای ماندن نيست.

 ديری نخواهد گذشت فردا خاطره خواهم شد وشايد از خاطره ها خواهم رفت.

                              /.....جان/

نازنین جان سفره دل را برایت پهن خواهم کرد٬

نازنین جان وحشت از سنگ است و سنگ انداز وگرنه من برایت شعرهای ناب

خواهم سرود.در اینجا وقت گل گفتن زمان گل شکفتن نیست نهان در آستین ماری

درون هر سخن خاری است.

نازنین جان در شگفتم از تو این پاکی روشن شگفتی نیست؟

 که نیلوفر چنین شاداب در مرداب میروید.

از این جا تا مصیبت راه دوری نیست٬از این جا تا مصیبت سنگ سنگش قصه

تلخ جدائی هاست.

نازنین جان سر هر رهگذارش٬مرگ عشق و آشنائی هاست.

نازنین جان از این جا تا حدیث مهربانی راه دشواریست٬بیابان تا بیابانش

همه پر درد است.مرا سنگ صبوری نیست.

نازنین جان سنگ صبورم باش و شبم را روشنائی بخش.

نازنین جان دریای نورم باش.